Hamam u Zemunu je postojao u 18. veku, dok je Zemun bio pod osmanskom vlašću (do 1717). Nalazio se u starom jezgru grada, približno u zoni današnje Gornje varoši, blizu tadašnjih glavnih trgovačkih i zanatskih ulica.
Posle austrijskog osvajanja Zemuna (1717), hamam je vremenom zatvoren ili prenamenjen, jer Habsburzi nisu zadržali osmansku kupališnu tradiciju u punom obliku.
Ko je išao u hamam?
U hamam su išli različiti slojevi stanovništva:
Muškarci: muslimani (Turci, islamizovani Balkanci), lokalni trgovci i zanatlije, putnici i karavandžije (hamami su često bili deo urbane infrastrukture uz hanove i pijace)
Žene: žene su imale posebne termine ili odvojene prostore, kao i u drugim osmanskim gradovima hamam je bio i društveno mesto – mesto za razgovore, dogovore o brakovima, proslave (npr. pred venčanje)
Hrišćani i Jevreji : iako je hamam prvenstveno bio osmanska institucija, koristili su ga i pravoslavni i katolici, pa i Jevreji, jer je bio najhigijenskiji javni prostor tog vremena
Zašto su hamami bili važni?
Hamami nisu bili samo kupatila, već: zdravstvene ustanove (higijena, masaža, parne kupke), društveni centri, deo gradske infrastrukture kao što su česme, mostovi, hanovi i čaršije.
Kako je izgledao tipičan hamam u malom gradu kao Zemun
Verovatno je bio manji tip (čaršijski hamam), sa: predvorjem (soyunmalık) – svlačionica, toplom parnom prostorijom (hararet), bazenom ili česmama, prostorijom za masažu, posebnim satima za žene
Nije bio monumentalni kao veliki beogradski ili sarajevski hamami.
